La pesadilla

Deze keer geen fictie, maar pure realiteit.

Op mijn twaalfde kreeg mijn oudere zus een beugel. Ik was gefascineerd door de blinkende blokjes op haar tanden, en misschien zelfs wat jaloers ook. Maar de pijn die zij door die stalen constructie te verduren kreeg, die in vergelijking met een gebroken arm of een schotwond misschien wel niets voorstelt, was niet te zien aan de buitenkant. Hoe zeer ze mij ook probeerde te overtuigen van haar lijden, ik kon me niets voorstellen bij wat zij voelde en ik minimaliseerde het dan ook allemaal. Wat ik op dat moment echter niet wist, was dat mij enkele jaren later hetzelfde lot te wachten zou staan.

Ik was denk ik zestien, toen ik te horen kreeg dat mijn kaak te ver naar voren staat. Dit zou later voor problemen kunnen zorgen, zoals een soort van artrose of klachten over mijn kaakgewricht. Daarom werd een operatie voorgesteld. Op dat moment leek alles nog zo ver weg, de tandarts en chirurgen die ik vanaf dan maandelijks, soms zelfs wekelijks te zien kreeg, konden me wel vertellen wat zo'n operatie allemaal inhoudt, maar echt beseffen wat me te wachten stond deed ik niet.

Nu ben ik bijna achttien, en volgroeid. Dat laatste betekent dat het tijd is voor de operatie, aangezien die pas kan uitgevoerd worden wanneer je gestopt bent met groeien, omdat ze anders niet veel zin heeft. Ik ben al iets meer dan een jaar de niet zo trotse eigenaar van een reeks blokjes, en mijn gebit begint eindelijk aan de normen van wat men verstaat onder een 'mooi gebit' te voldoen. Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Er wacht mij een toekomst die waarschijnlijk zeer voordelig voor zowel mijn gezondheid als mijn aangezicht zal blijken, maar op dit moment is het vooral een toekomst die mij 's nachts teistert, in mijn dromen.

De uiteindelijke operatie is gepland op 4 juli. Dat willen zeggen dat ik nog zo'n drie weken te gaan heb, voor het zover is. En toch lig ik er al wakker van. Alles leek altijd zo onrealistisch. Tot een tweetal weken geleden.  Na een zoveelste controle in het ziekenhuis, waarbij wederom afdrukken en foto's van kaak en gebit werden genomen, kwam het besef. En ik kon alleen maar huilen. Een ongekend gevoel van angst overmeesterde mij, ik liet de tranen de vrije loop. Het feit dat er altijd een kans is dat er iets misloopt, maar vooral de onwetendheid over hoe het gaat zijn na de operatie, of ik wel ga kunnen eten, slapen, lachen, praten, maakt mij bang.

Waarschijnlijk maak ik me zorgen om niets, heel deze cirque is ten slotte voor mijn eigen goed. Ik heb al veel mensen de operatie met succes zien doorstaan, en ik heb dus geen reden tot paniek. Maar zelfs die wetenschap houdt de boze dromen niet weg...

Drup

Niemand kijkt uit naar je komst
Ga toch weg

Je bent alles behalve geliefd hier
Slechts een enkele ziel rent naar buiten
en begint te dansen als hij jou ziet verschijnen
Desondanks daag jij vaker op dan voorspeld
of gehoopt

Toegegeven
Je ben sterk
Zo sterk dat je de grootste monumenten kan verwoesten
Maar tegelijk ben je
zo slap dat zelfs een mug niet onder de indruk is
van je kracht

Ik smeek je
Beveel je zelfs

Ga toch weg
Niemand kijkt uit naar je komst

Insomnia

Haar blik werd wazig, haar ogen vielen bijna dicht. De slapeloze nachten die haar de voorbije dagen niet alleen  enorme migraine-aanvallen bezorgden, maar ook wegrukten uit de realiteit bleven zich maar opstapelen. Ook deze nacht was het niet anders, en met haar hoop op een goed uitgerust lichaam verdween ook haar strijdlust. Amper drie uur 's middags was het. Toch liet ze zich deemoedig zakken in de armen van de haar plots overvallen slaap. In het midden van haar sollicitatiegesprek.

Ze was er alweer in geslaagd om een unieke kans in haar leven te vergooien. Haar hoop op de job van haar leven verdween met de noorderzon toen ze kwijlend wakker werd, omringd door zo'n vijftal zakenmensen met een enorme sadistische glimlach op hun gezicht. Ze kon zichzelf wel pijnigen, haten, slaan, vervloeken van schaamte. Met een spottende vinger werd ze de deur gewezen, terwijl de moed steeds dieper in haar schoenen zakte. Voor de ingang van het torenhoge gebouw bleef ze even staan. De frisse lucht deed haar deugd. Ze ademde nog één keer diep in om vervolgens de eerst voorbijrijdende taxi te lonken en de chauffeur instructies te geven. 'Waar naartoe, mevrouw?'. Ze dacht aan de drie volgende managers die op haar wachtten, maar ze wou niet nog eens een sollicitatieblunder begaan, en beval de chauffeur om haar thuis af te zetten.

Thuisgekomen schopte ze haar schoenen uit, het paar vloog in het rond. Een ervan kwam op de stoof terecht, de andere viel recht in de drinkbak van Gerrit, haar hond. 'Wat is het toch mijn geluksdag vandaag!', zei ze bij zichzelf. Ze keek besluiteloos om zich heen, naar de berg afwas die al drie dagen op haar stond te wachten, naar de volle mand met kleren die allemaal nog gestreken moesten worden, naar Gerrit, die voor de zoveelste keer weer in huis geplast had. Compleet moedeloos en uitgeput liet ze zich op haar bed vallen. Vandaag doe ik niets meer, dacht ze bij zichzelf. Haar ogen waren amper gesloten, of ze gleed al weg in een hele diepe slaap.

Getikt

Getikt

Gevreesd

Het meest gehaat

Bezeten

Behekst

Verminkt door verraad

Vergeten

Vergaan

Bezweken van 't kwaad 

Gevochten welteverstaan

Thans in stof opgegaan

A girl's best friends

Diamanten? Glitterjurken? Gouden ringen? Ik dacht eerder aan chocolaatjes, zure matjes of XL-zakken chips. Het is zo moeilijk als vrouw om al die verleidingen te weerstaan. Als man heb je daar hoogstwaarschijnlijk ook wel eens last van, maar ik denk dat hen bij de schepping van de aarde iets meer gegund werd, want mannen hebben van nature een sneller metabolisme dan vrouwen. En dat resulteert natuurlijk in 'indezetelhangendenietsdoendemaartochmagereventen' en volumineuze vrouwen. Wij mogen sporten en zweten of diëten zoveel we willen, toch zijn we gedoemd om de rest van ons leven op ons lijn te moeten letten. Tenminste om niet te willen eindigen als Big Momma.

Gelukkig laat het sterke geslacht zich niet zo gemakkelijk kennen, en laten we regelmatig zien dat we effectief over een gezonde portie doorzettingsvermogen en wilskracht beschikken. Zo'n 2 à 3 keer per jaar komt het in ons op dat we iets moeten doen aan die lijn van ons, en op dat moment beginnen we te sporten als een gek. Het feit dat ik vernoem dat zulk idee zo'n 2 à 3 keer per jaar in ons te binnen schiet, zegt al genoeg over de duur van dit soort sportmarathons. Al mogen we best blij zijn dat ons hyperintelligente brein ons af en toe dit gekke idee opdringt; we blijven in topvorm, slanken af én onderscheiden ons van het zwakke ras. Want geef toe: vrouwen zouden toch geen vrouwen zijn zonder hun eeuwige strijd tegen calorieën?