Adieu

Zwarte dromen, een donker hol
Ze hadden gelijk de Maya's en Azteken
Enkel wanhoop op deze aardbol

Geen glimlach, geen geluk
Ik hou het voor bekeken
Bezwijk onder de druk

Als de wereld dan toch vergaat
Sta ik paraat
Om mee te verdwijnen in de oneindigheid van het heelal.

Oerknal.

Een knipoog naar C.

Het is 22u, de avondschemering sijpelt door mijn rode gordijnen naar binnen. Ik zit, met slechts een witte mantel rond mijn lijf geslagen, aan mijn bureau en leg de laatste hand aan mijn paper. Over het eindproduct ben ik vrij tevreden, het heeft me dan ook heel wat bloed, zweet en tranen gekost. Letterlijk zelfs. Ik denk terug aan al die keren dat, wanneer ik ijverig aan die verdomde paper werkte, mijn hartmonitor op hol sloeg, simpelweg omdat mijn hart het bijna begaf van de stress. Ik heb een zwak hart, ziet u. Aangeboren. Niets aan te doen.

Ik word in mijn overpeinzen gestoord door een duif, die tot drie maal toe met zijn bekje tegen de ruit tikt. God, ik schrik me een ongeluk. Het apparaatje in mijn borstkas begint weer hevig te protesteren. Ik probeer te kalmeren, het is nog te vroeg om aan een hartstilstand ten onder te gaan. Ik wil me terug op mijn paper storten, wanneer ik merk dat er iets niet helemaal klopt. Ik voel twee ogen priemen in mijn nek. Een opdringerige geur doet me happen naar adem. Ik ben bang. 

Ik beslis om me om te draaien. Veel andere opties heb ik ook niet, aangezien de deur aan de andere kant van de kamer is (waar ik momenteel met mijn rug naartoe sta) en we ons op de 9de verdieping van het appartementsgebouw bevinden, net iets te hoog dus om via het raam te vluchten. Vlak voor ik me wil omdraaien, voel ik een warme bries langs mijn nek glijden. Het is te laat, hij staat al vlak achter mij. Er gaat een schok door m'n lichaam wanneer ik plots zijn hand op mijn schouder voel rusten. De geur wordt steeds indringender. 

Mijn hart lijkt wel losgerukt te worden van alle pezen en bloedvaten waaraan het oorspronkelijk vast zit en ik voel me onwel worden. In het kleine spiegeltje aan m'n bureau krijg ik een - weliswaar beperkt - zicht op mijn kamer. Wat ik zie lijkt onwerkelijk. Een zwarte, haast doorzichtige schim vormt mijn schaduw. Zijn hand dat al die tijd op mijn schouder is blijven liggen, wordt omhoog getild. Twee rode, doordringende ogen, als ware het laserstralen, zijn het laatste wat ik waarneem. Twee steken ter hoogte van mijn borstkas vervagen mijn zicht. Ik val in een diepe slaap. 

Daags nadien. Ik word wakker in een lijf dat nooit meer zal ontwaken. En terwijl ik verder opstijg naar de eeuwigheid - heel diep of oneindig hoog - neem ik afscheid van mijn lichaam, voor altijd gescheiden van mijn geest. 

Ad interim

Vergeef me.

Voor het bloggen van niet één bericht.
Voor het feit dat ik eerder voor de televisie dan voor
het neerpennen van creatieve brouwsels ben gezwicht.

Voor het gegeven dat steeds tekort schiet.
Voor mijn blik die wel waarneemt
maar niet echt ziet.

Vergeef me

dat ik niet zijn kan wie jij hoopt
dat mijn brein niet voldoet aan jouw eisen
nu de onzekerheid ook mijn gedachten onverhoopt
binnensluipt.

Het spijt me
dat mijn karakter aan zelfdiscipline ontbreekt
maar wie weet

Ooit voldoe ik misschien wel aan jouw eisen.
Mijn eisen?
Mijn eisen.

zodat ook het oppermachtig wezen niet meer smeekt
om stilte
in mijn hoofd.
Zijn hoofd.

00.00

Nog half in dromenland word ik gewekt door een oorverdovend alarm. Ik schrik op uit mijn slaap. Gedesoriënteerd kijk ik de kamer rond, niet meteen wetend waar ik me bevind. Wanneer het tot me doordringt dat ik me in mijn eigen, vertrouwde bed bevind en blijkt dat die verdomde wekker aan de oorzaak ligt van het abrupt beëindigen van een toch wel mooie droom, klop ik gefrustreerd op de standby-knop van het toestel. Die handeling zorgt ervoor dat het alarm, een geluid dat trouwens door merg en been gaat, afsterft en de stilte wederkeert.

Starend in de duisternis denk ik terug aan de droom van daarnet. Slapen zal ik toch niet meer. Er scheelt altijd wel iets. Vannacht werd het elektriciteitsnetwerk lamgelegd door een storm, vorige week door een fout bij werkzaamheden, de maand ervoor was het een vogel die stom genoeg bleek om zich te laten elektrocuteren door één van de elektriciteitsdraden. Ik vraag me af of zoiets wel mogelijk is. Waarschijnlijk niet, men verzint de meest onmogelijke dingen om de enige echte waarheid te verbergen: de techniekers uit het boerengat waarin ik leef, zijn klungels. Niet eens in staat om de bevolking langer dan een maand van stroom te voorzien. Klojo's zijn het. En elke keer word ik weer weggerukt uit welk dromenland ik ook verkeerde door het snijdende alarm van mijn op hol geslagen wekkerradio. Ik kan je verzekeren, na zo'n hartstilstand te hebben overleefd, doe je geen oog meer dicht. En dus denk ik terug aan de droom van daarnet. Een vredige droom, zonder overbodige elektronicatoestellen. Zonder wekkerradio's. Denkend aan zo'n mooie droom, voel ik mezelf weer wegglijden in de slaap waarvan ik dacht dat ik ze niet meer zou kunnen vinden en bedenk opeens dat ik in plaats van de standby-knop wel eens de snooze-knop zou kunnen ingedrukt hebben. In het donker verwar je die wel eens met elkaar. Maar het is te laat. Ik glijd steeds dieper weg. Weg van de volgende hartstilstand die me binnen dit en 20 seconden zal overvallen.

La pesadilla

Deze keer geen fictie, maar pure realiteit.

Op mijn twaalfde kreeg mijn oudere zus een beugel. Ik was gefascineerd door de blinkende blokjes op haar tanden, en misschien zelfs wat jaloers ook. Maar de pijn die zij door die stalen constructie te verduren kreeg, die in vergelijking met een gebroken arm of een schotwond misschien wel niets voorstelt, was niet te zien aan de buitenkant. Hoe zeer ze mij ook probeerde te overtuigen van haar lijden, ik kon me niets voorstellen bij wat zij voelde en ik minimaliseerde het dan ook allemaal. Wat ik op dat moment echter niet wist, was dat mij enkele jaren later hetzelfde lot te wachten zou staan.

Ik was denk ik zestien, toen ik te horen kreeg dat mijn kaak te ver naar voren staat. Dit zou later voor problemen kunnen zorgen, zoals een soort van artrose of klachten over mijn kaakgewricht. Daarom werd een operatie voorgesteld. Op dat moment leek alles nog zo ver weg, de tandarts en chirurgen die ik vanaf dan maandelijks, soms zelfs wekelijks te zien kreeg, konden me wel vertellen wat zo'n operatie allemaal inhoudt, maar echt beseffen wat me te wachten stond deed ik niet.

Nu ben ik bijna achttien, en volgroeid. Dat laatste betekent dat het tijd is voor de operatie, aangezien die pas kan uitgevoerd worden wanneer je gestopt bent met groeien, omdat ze anders niet veel zin heeft. Ik ben al iets meer dan een jaar de niet zo trotse eigenaar van een reeks blokjes, en mijn gebit begint eindelijk aan de normen van wat men verstaat onder een 'mooi gebit' te voldoen. Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Er wacht mij een toekomst die waarschijnlijk zeer voordelig voor zowel mijn gezondheid als mijn aangezicht zal blijken, maar op dit moment is het vooral een toekomst die mij 's nachts teistert, in mijn dromen.

De uiteindelijke operatie is gepland op 4 juli. Dat willen zeggen dat ik nog zo'n drie weken te gaan heb, voor het zover is. En toch lig ik er al wakker van. Alles leek altijd zo onrealistisch. Tot een tweetal weken geleden.  Na een zoveelste controle in het ziekenhuis, waarbij wederom afdrukken en foto's van kaak en gebit werden genomen, kwam het besef. En ik kon alleen maar huilen. Een ongekend gevoel van angst overmeesterde mij, ik liet de tranen de vrije loop. Het feit dat er altijd een kans is dat er iets misloopt, maar vooral de onwetendheid over hoe het gaat zijn na de operatie, of ik wel ga kunnen eten, slapen, lachen, praten, maakt mij bang.

Waarschijnlijk maak ik me zorgen om niets, heel deze cirque is ten slotte voor mijn eigen goed. Ik heb al veel mensen de operatie met succes zien doorstaan, en ik heb dus geen reden tot paniek. Maar zelfs die wetenschap houdt de boze dromen niet weg...